Ramazanoğlu Mahmud Sâmi Efendi Hazretleri’nin Duâları ve Mânevî İrşâdı Ekseninde
Güzel Hâtıralar ve Başarı Yolunda Gençliğe Unutulmaz Bir Mesaj:

“ŞAMPİYONLUĞUMU İSLÂM’A VE NAMAZA BORÇLUYUM!..”

Bu dünyada bir dâvâsı olmalı insanın...

Ne yaparsa, ne işle meşgul olursa olsun; en iyisi olmak ve bunu İslâm’ın şeref hânesine yazdırmak için gayret etmeli...

İlimle, sanatla, teknikle, maddî imkânlarla... İstîdâdı, imkânı neye yetiyorsa onunla...

Bir kardeşiniz olarak ben de dînime hizmet etmek için gençliğimin verdiği heyecan ile boks sporunu seçtim. Elhamdülillâh bu yolda başarılarla ve mânevî sırlarla dolu bir spor hayatımız oldu. Çoğu kere heyecanların ve gençlik yaldızlarının cilâları karşısında unutulan mânevî ciheti hatırlatmak gayesi ve örnek olur düşüncesiyle, gelecek nesiller için kaleme alıyorum.

Yorucu bir günün ardından, herkes evlerine çekilmiş yatmaya hazırlanıyordu. Evlerin
ışıkları birer birer sönmeye başladı. Ayşe Hanım yorgun; yorgun olduğu kadar da heyecanlıydı. Nihayet yeğeni Yakup da dünyaevine giriyordu... Akşam; bayrak dikme cemiyeti için gelenlere yemek hazırlamış, ikram etmiş, sonra ortalığı toparlamış, bulaşıkları yıkamış, bir hayli yorulmuştu. Ayşe Hanım aşçıdır. Yaptığı yemekleri herkes severek yer. Onun için de düğünü olanlar hep O’na gelirler, Mutlu günlerini lezzetli yemeklerle daha da güzelleştirmek için işin başında bulunmasını isterlerdi. O da kimseyi kırmaz, kimin bir hayırlı işi olsa seve seve gelirdi.

Yatmadan önce ertesi gün kendisine lâzım olacak malzemelerini hazırlayıp hepsini bir heybeye koydu. Sabah erken Gedikli Köyü’ne gidecek, kızevine kına yakmaya gelen misafirlere yemek hazırlayacaktı.

Ayşe Hanım, gece yarısına doğru ancak yatağına uzanabilmişti. Yorucu bir güne hazır olabilmek için uyuması gerekiyordu. Ne var ki heyecandan bir türlü uykusu gelmiyordu... Kendi çocukları aklına geliyor, hayal aynasında her birini tek tek seyrediyordu. Büyük oğullarının düğünlerini hatırlıyor, doğup büyüyen torunları gözünün önüne geliyor; kızı gibi sevdiği gelinlerinin, torunlarıyla birlikte bahçe kapısından «ana» diyerek girdiklerini görüyor, koşup sarılmak istiyor; bakıyor ki yatağında... Yüzünde tatlı bir tebessüm oluşuyor.